Filmowo-muzyczny przypis do opisu przeżyć wewnętrznych

11:43 Karolina Starnawska 0 Comments

Filmowo-muzyczny przypis do opisu przeżyć wewnętrznych

11:43 Karolina Starnawska 0 Comments

Opis przeżyć wewnętrznych - kilka fragmentów

05:25 Karolina Starnawska 0 Comments

Niby tylko rzeźba, a ile uczuć!

Już nie mogę się doczekać prac domowych z opisem przeżyć wewnętrznych :). Mam nadzieję, że weny uczniowie będą szukać tutaj, nie zaś w jakiś dziwnych krańcach internetu... Moim zamiarem nie jest jednak podawanie instrukcji napisania takiego opisu, czy też zamieszczanie tu magazynu słów. Postanowiłam jednak umieścić tu dwa niezłe - moim zdaniem przykłady. Oba z powieści, nie spreparowane na potrzeby ćwiczenia.

Opis przeżyć wewnętrznych - kilka fragmentów

05:25 Karolina Starnawska 0 Comments

Niby tylko rzeźba, a ile uczuć!

Już nie mogę się doczekać prac domowych z opisem przeżyć wewnętrznych :). Mam nadzieję, że weny uczniowie będą szukać tutaj, nie zaś w jakiś dziwnych krańcach internetu... Moim zamiarem nie jest jednak podawanie instrukcji napisania takiego opisu, czy też zamieszczanie tu magazynu słów (polecam jednak wpis na innym nauczycielskim blogu - koniecznie zajrzyjcie!). Postanowiłam jednak umieścić tu dwa niezłe - moim zdaniem przykłady. Oba z powieści, nie spreparowane na potrzeby ćwiczenia.

Sądny dzień w szkole: wokół "Ostatniej bitwy" C. S. Lewisa (cz. 2.)

02:50 Karolina Starnawska 0 Comments

Źródło zdjęcia: klik! Szkoda, że nie ma pomnika Lewisa w drzwiach Stajni...

Omawiając Ostatnią bitwę wiele mówiliśmy o nawiązaniach autora tej powieści do Pisma Świętego*. Pora na konkrety, czyli cytaty!

Co w nich znajdziemy? Pogrubiłam to, co kilkaset lat po Nowym Testamencie przeniósł do swojej książki Clive Staples Lewis: ludzi czeka sąd. Prawi zostaną zbawieni, tych po lewej czeka ogień wieczny, martwi zmartwychpowstaną.

Zanim przejdziecie do cytatów, zachęcam do przeczytania kilku zdań o samym autorze. W jego biografii ważny jest zwłaszcza wątek nawrócenia się w dorosłym życiu, a więc - świadomego wybrania konkretnej drogi życia, drogi wiary. Rodzice mu nie kazali ;). Dobrze jest też pamiętać o tym, że cykl siedmiu Opowieści z Narnii to nie jedyne jego dzieło, że pisał też "poważne"** rozprawy naukowe i "dorosłe" powieści.

* Przypomnieliśmy też nawiązania z Podróży Wędrowca do Świtu. Niektórzy omawiali to ze mną w klasie V.
** Wyrazy "poważne" i "dorosłe" w cudzysłowie, ponieważ nie uważam, aby Opowieści... były niepoważne. Niektórzy jednak śmią twierdzić, że cała literatura dziecięca i młodzieżowa to niepoważna twórczość, którą zajmować się nie warto, gdyż można w tym czasie napisać coś np. o Prusie, Mickiewiczu czy kolejnym laureacie Nike. Dla mnie tak samo ważne są Opowieści, co Trylogia międzyplanetarna czy Listy starego diabła do młodego. (Inne dzieła Lewisa czekają w kolejce do przeczytania...).

Koniec Świata w Biblii

Nowy Testament, Ewangelia wg św. Mateusza, rozdział 25

Okładka Rogera Hane'a. Źródło: klik!

31 Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale i wszyscy aniołowie z Nim, wtedy zasiądzie na swoim tronie pełnym chwały. 32 I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych [ludzi] od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów.33 Owce postawi po prawej, a kozły po swojej lewej stronie. 34 Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie: "Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata! 35 Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; 36 byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie". 37 Wówczas zapytają sprawiedliwi: "Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie? spragnionymi daliśmy Ci pić? 38 Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy Cię? lub nagim i przyodzialiśmy Cię? 39 Kiedy widzieliśmy Cię chorym lub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie?" 40 A Król im odpowie: "Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili". 41 Wtedy odezwie się i do tych po lewej stronie: "Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom! 42 Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść; byłem spragniony, a nie daliście Mi pić; 43 byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie; byłem nagi, a nie przyodzialiście Mnie; byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście Mnie." 44 Wówczas zapytają i ci: "Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym albo spragnionym, albo przybyszem, albo nagim, kiedy chorym albo w więzieniu, a nie usłużyliśmy Tobie?" 45 Wtedy odpowie im: "Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tegoście i Mnie nie uczynili". 46 I pójdą ci na mękę wieczną, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego».

Fresk Michała Anioła w Kaplicy Sykstyńskiej. Źródło: klik! O symbolice tego malowidła można poczytać tu: klik!

Apokalipsa św. Jana, rozdział 20

11 Potem ujrzałem wielki biały tron i na nim Zasiadającego, od którego oblicza uciekła ziemia i niebo, a miejsca dla nich nie znaleziono. 12 I ujrzałem umarłych - wielkich i małych - stojących przed tronem, a otwarto księgi. I inną księgę otwarto, która jest księgą życia. I osądzono zmarłych z tego, co w księgach zapisano, według ich czynów. 13 I morze wydało zmarłych, co w nim byli, i Śmierć, i Otchłań wydały zmarłych, co w nich byli, i każdy został osądzony według swoich czynów. 14 A Śmierć i Otchłań wrzucono do jeziora .ognia. To jest śmierć druga - jezioro ognia. 15 Jeśli się ktoś nie znalazł zapisany w księdze życia, został wrzucony do jeziora ognia.

Sądny dzień w szkole: wokół "Ostatniej bitwy" C. S. Lewisa (cz. 2.)

02:50 Karolina Starnawska 0 Comments

Źródło zdjęcia: klik! Szkoda, że nie ma pomnika Lewisa w drzwiach Stajni...

Omawiając Ostatnią bitwę wiele mówiliśmy o nawiązaniach autora tej powieści do Pisma Świętego*. Pora na konkrety, czyli cytaty!

Co w nich znajdziemy? Pogrubiłam to, co kilkaset lat po Nowym Testamencie przeniósł do swojej książki Clive Staples Lewis: ludzi czeka sąd. Prawi zostaną zbawieni, tych po lewej czeka ogień wieczny, martwi zmartwychpowstaną.

Zanim przejdziecie do cytatów, zachęcam do przeczytania kilku zdań o samym autorze. W jego biografii ważny jest zwłaszcza wątek nawrócenia się w dorosłym życiu, a więc - świadomego wybrania konkretnej drogi życia, drogi wiary. Rodzice mu nie kazali ;). Dobrze jest też pamiętać o tym, że cykl siedmiu Opowieści z Narnii to nie jedyne jego dzieło, że pisał też "poważne"** rozprawy naukowe i "dorosłe" powieści.

* Przypomnieliśmy też nawiązania z Podróży Wędrowca do Świtu. Niektórzy omawiali to ze mną w klasie V.
** Wyrazy "poważne" i "dorosłe" w cudzysłowie, ponieważ nie uważam, aby Opowieści... były niepoważne. Niektórzy jednak śmią twierdzić, że cała literatura dziecięca i młodzieżowa to niepoważna twórczość, którą zajmować się nie warto, gdyż można w tym czasie napisać coś np. o Prusie, Mickiewiczu czy kolejnym laureacie Nike. Dla mnie tak samo ważne są Opowieści, co Trylogia międzyplanetarna czy Listy starego diabła do młodego. (Inne dzieła Lewisa czekają w kolejce do przeczytania...).

Koniec Świata w Biblii

Nowy Testament, Ewangelia wg św. Mateusza, rozdział 25

Okładka Rogera Hane'a. Źródło: klik!

31 Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale i wszyscy aniołowie z Nim, wtedy zasiądzie na swoim tronie pełnym chwały. 32 I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych [ludzi] od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów.33 Owce postawi po prawej, a kozły po swojej lewej stronie. 34 Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie: "Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata! 35 Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; 36 byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie". 37 Wówczas zapytają sprawiedliwi: "Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie? spragnionymi daliśmy Ci pić? 38 Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy Cię? lub nagim i przyodzialiśmy Cię? 39 Kiedy widzieliśmy Cię chorym lub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie?" 40 A Król im odpowie: "Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili". 41 Wtedy odezwie się i do tych po lewej stronie: "Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom! 42 Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść; byłem spragniony, a nie daliście Mi pić; 43 byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie; byłem nagi, a nie przyodzialiście Mnie; byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście Mnie." 44 Wówczas zapytają i ci: "Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym albo spragnionym, albo przybyszem, albo nagim, kiedy chorym albo w więzieniu, a nie usłużyliśmy Tobie?" 45 Wtedy odpowie im: "Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tegoście i Mnie nie uczynili". 46 I pójdą ci na mękę wieczną, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego».

Fresk Michała Anioła w Kaplicy Sykstyńskiej. Źródło: klik! O symbolice tego malowidła można poczytać tu: klik!

Apokalipsa św. Jana, rozdział 20

11 Potem ujrzałem wielki biały tron i na nim Zasiadającego, od którego oblicza uciekła ziemia i niebo, a miejsca dla nich nie znaleziono. 12 I ujrzałem umarłych - wielkich i małych - stojących przed tronem, a otwarto księgi. I inną księgę otwarto, która jest księgą życia. I osądzono zmarłych z tego, co w księgach zapisano, według ich czynów. 13 I morze wydało zmarłych, co w nim byli, i Śmierć, i Otchłań wydały zmarłych, co w nich byli, i każdy został osądzony według swoich czynów. 14 A Śmierć i Otchłań wrzucono do jeziora .ognia. To jest śmierć druga - jezioro ognia. 15 Jeśli się ktoś nie znalazł zapisany w księdze życia, został wrzucony do jeziora ognia.

Sądny dzień w szkole: wokół "Ostatniej bitwy" C. S. Lewisa (cz. 1.)

12:24 Karolina Starnawska 0 Comments

"Stworzenia nadbiegały, a ich oczy lśniły coraz jaśniej i jaśniej, gdy zbliżały się do stojących opodal gwiazd. A kiedy podbiegły do Aslana, coś się w nich zmieniło, a ściślej mówiąc, w każdym zaszła jedna z dwu zmian. Wszystkie spojrzały mu prosto w twarz; nie sądzę, by mogły tego nie zrobić. Lecz u jednych wyraz twarzy zmienił się nagle okropnie: pojawiły się nienawiść i przerażenie. Trwało to ułamek sekundy i nagle przestały być MÓWIĄCYMI zwierzętami - stały się ZWYKŁYMI zwierzętami. I wszystkie stworzenia, które spojrzały na Aslana w ten sposób, zboczyły w prawo - czyli na lewo od niego - i znikły w jego wielkim, czarnym cieniu, który (jak już mówiłem) rozciągał się na lewo od Drzwi. Dzieci nigdy już ich nie zobaczyły. Sam nie wiem, co się z nimi stało. Natomiast inne stworzenia spojrzały w twarz Aslana z miłością, choć niektóre z lękiem. I te wszystkie przeszły przez Drzwi, gromadząc się w tłumie po jego prawicy. Były wśród nich bardzo dziwne gatunki. Eustachy rozpoznał nawet jednego z tych karłów, które strzelały do koni. Nie miał jednak czasu na dziwienie się temu (zresztą nie była to jego sprawa), bo wielka radość przesłoniła mu wszystko inne. Wśród rozradowanych stworzeń tłoczących się teraz wokół Tiriana i jego przyjaciół, znalazły się wszystkie, które uważali za zmarłe: centaur Runwid i jednorożec Klejnot, dobry niedźwiedź i dobry dzik, kochane psy i konie, orzeł Dalwid i karzeł Pogin.

C. S. Lewis. Ostatnia bitwa. Przeł. A. Polkowski.

LEWA i PRAWA strona, ci źli i ci dobrzy. Uwaga - o tym, do której grupy kto należy, decyduje tylko Aslan. Być może dziwimy się, że wśród tych po prawej jest karzeł, który strzelał do koni. Ale to nie my, z naszego ludzkiego punktu widzenia, jesteśmy tymi, którzy stoją w drzwiach Stajni, w drzwiach do prawdziwego świata. Decyduje Aslan - Bóg. Patrzy na stworzenia i wydobywa w nich to, co naprawdę w każdym tkwi. Przepuszcza przed Drzwi również tych, których Eustachy (oraz czytelnik...) uważał za poległych. Po drugiej stronie spotkają się - jak to się okaże na samym końcu - wszyscy pozytywni bohaterowie narnijskich opowieści. 

O, taką notatkę naniosłam na ilustrację Pauline Baynes do tego fragmentu. Niestety, w Paincie rysowałam, proszę wybaczyć toporność schematu...

A teraz spójrzmy (tak jak spoglądaliśmy na lekcji) na jedno z najsłynniejszych przedstawień Sądu Ostatecznego - tryptyk Hansa Memlinga (zdjęcie obrazu pochodzi ze strony http://mng.gda.pl/kalendarz/hans-memling-sad-ostateczny/). 

I... Tak, tu powinny być wnioski. Wyciągnęliśmy je na lekcji, w szkole :). Czytelnik blogu może je wyciągnąć sam.

Sądny dzień w szkole: wokół "Ostatniej bitwy" C. S. Lewisa (cz. 1.)

12:24 Karolina Starnawska 0 Comments

"Stworzenia nadbiegały, a ich oczy lśniły coraz jaśniej i jaśniej, gdy zbliżały się do stojących opodal gwiazd. A kiedy podbiegły do Aslana, coś się w nich zmieniło, a ściślej mówiąc, w każdym zaszła jedna z dwu zmian. Wszystkie spojrzały mu prosto w twarz; nie sądzę, by mogły tego nie zrobić. Lecz u jednych wyraz twarzy zmienił się nagle okropnie: pojawiły się nienawiść i przerażenie. Trwało to ułamek sekundy i nagle przestały być MÓWIĄCYMI zwierzętami - stały się ZWYKŁYMI zwierzętami. I wszystkie stworzenia, które spojrzały na Aslana w ten sposób, zboczyły w prawo - czyli na lewo od niego - i znikły w jego wielkim, czarnym cieniu, który (jak już mówiłem) rozciągał się na lewo od Drzwi. Dzieci nigdy już ich nie zobaczyły. Sam nie wiem, co się z nimi stało. Natomiast inne stworzenia spojrzały w twarz Aslana z miłością, choć niektóre z lękiem. I te wszystkie przeszły przez Drzwi, gromadząc się w tłumie po jego prawicy. Były wśród nich bardzo dziwne gatunki. Eustachy rozpoznał nawet jednego z tych karłów, które strzelały do koni. Nie miał jednak czasu na dziwienie się temu (zresztą nie była to jego sprawa), bo wielka radość przesłoniła mu wszystko inne. Wśród rozradowanych stworzeń tłoczących się teraz wokół Tiriana i jego przyjaciół, znalazły się wszystkie, które uważali za zmarłe: centaur Runwid i jednorożec Klejnot, dobry niedźwiedź i dobry dzik, kochane psy i konie, orzeł Dalwid i karzeł Pogin.

C. S. Lewis. Ostatnia bitwa. Przeł. A. Polkowski.

LEWA i PRAWA strona, ci źli i ci dobrzy. Uwaga - o tym, do której grupy kto należy, decyduje tylko Aslan. Być może dziwimy się, że wśród tych po prawej jest karzeł, który strzelał do koni. Ale to nie my, z naszego ludzkiego punktu widzenia, jesteśmy tymi, którzy stoją w drzwiach Stajni, w drzwiach do prawdziwego świata. Decyduje Aslan - Bóg. Patrzy na stworzenia i wydobywa w nich to, co naprawdę w każdym tkwi. Przepuszcza przed Drzwi również tych, których Eustachy (oraz czytelnik...) uważał za poległych. Po drugiej stronie spotkają się - jak to się okaże na samym końcu - wszyscy pozytywni bohaterowie narnijskich opowieści. 

O, taką notatkę naniosłam na ilustrację Pauline Baynes do tego fragmentu. Niestety, w Paincie rysowałam, proszę wybaczyć toporność schematu...

A teraz spójrzmy (tak jak spoglądaliśmy na lekcji) na jedno z najsłynniejszych przedstawień Sądu Ostatecznego - tryptyk Hansa Memlinga (zdjęcie obrazu pochodzi ze strony http://mng.gda.pl/kalendarz/hans-memling-sad-ostateczny/). 

I... Tak, tu powinny być wnioski. Wyciągnęliśmy je na lekcji, w szkole :). Czytelnik blogu może je wyciągnąć sam.

Co się stało z Zuzanną?

06:43 Karolina Starnawska 0 Comments

— Moja siostra Zuzanna — odparł Piotr z powagą — nie należy już do przyjaciół Narnii.

— Tak — dodał Eustachy. — A kiedy próbuje się porozmawiać z nią o Narnii, mówi: „Jaką macie wspaniałą pamięć! Ale to niemożliwe, żebyście wciąż myśleli o tych wszystkich śmiesznych rzeczach, w które się bawiliśmy, gdy byliśmy dziećmi".

— Och, ta Zuzanna — westchnęła Julia. — Teraz interesują ją tylko nylonowe pończochy, szminki i zaproszenia na przyjęcia. Zawsze strasznie chciała być dorosła.

— Dorosła, w tym rzecz — rzekła Łucja. — Chciałabym, żeby wreszcie DOROSŁA. Zmarnowała lata szkolne, myśląc tylko o tym, żeby wreszcie być dorosła, a teraz zmarnuje resztę życia, starając się zatrzymać czas. To jej recepta na życie: przebiec ten najgłupszy dystans jak najszybciej, a potem zatrzymać się na tak długo, jak można.

Przyjaciele Narnii. Zuzanny brak... Ilustracja Pauline Baynes.

— NAPRAWDĘ wydarzył się wypadek kolejowy — rzekł miękko Aslan. — Wasz ojciec, wasza matka i wy wszyscy jesteście, jak to zwykliście nazywać w Krainie Cieni, umarli. Już po szkole: zaczęły się wakacje. Sen dobiegł końca: jest poranek.

A kiedy to powiedział, przestał wyglądać jak Lew, lecz to, co zaczęło się dziać później, jest tak wielkie i piękne, że nie mogę o tym pisać. Dla nas to koniec wszystkich opowieści i można tylko dodać, że odtąd już zawsze wszyscy żyli długo i szczęśliwie. Lecz dla nich prawdziwa opowieść dopiero się zaczęła. Całe ich życie w tym świecie i wszystkie przygody w Narnii były zaledwie okładką i stroną tytułową; teraz rozpoczynali wreszcie Rozdział Pierwszy Wielkiej Opowieści, jakiej nikt jeszcze na ziemi nie czytał — opowieści, która trwa wiecznie i w której każdy rozdział jest lepszy od poprzedniego.

Co się stało z Zuzanną?

06:43 Karolina Starnawska 0 Comments

— Moja siostra Zuzanna — odparł Piotr z powagą — nie należy już do przyjaciół Narnii.

— Tak — dodał Eustachy. — A kiedy próbuje się porozmawiać z nią o Narnii, mówi: „Jaką macie wspaniałą pamięć! Ale to niemożliwe, żebyście wciąż myśleli o tych wszystkich śmiesznych rzeczach, w które się bawiliśmy, gdy byliśmy dziećmi".

— Och, ta Zuzanna — westchnęła Julia. — Teraz interesują ją tylko nylonowe pończochy, szminki i zaproszenia na przyjęcia. Zawsze strasznie chciała być dorosła.

— Dorosła, w tym rzecz — rzekła Łucja. — Chciałabym, żeby wreszcie DOROSŁA. Zmarnowała lata szkolne, myśląc tylko o tym, żeby wreszcie być dorosła, a teraz zmarnuje resztę życia, starając się zatrzymać czas. To jej recepta na życie: przebiec ten najgłupszy dystans jak najszybciej, a potem zatrzymać się na tak długo, jak można.

Przyjaciele Narnii. Zuzanny brak... Ilustracja Pauline Baynes.

— NAPRAWDĘ wydarzył się wypadek kolejowy — rzekł miękko Aslan. — Wasz ojciec, wasza matka i wy wszyscy jesteście, jak to zwykliście nazywać w Krainie Cieni, umarli. Już po szkole: zaczęły się wakacje. Sen dobiegł końca: jest poranek.

A kiedy to powiedział, przestał wyglądać jak Lew, lecz to, co zaczęło się dziać później, jest tak wielkie i piękne, że nie mogę o tym pisać. Dla nas to koniec wszystkich opowieści i można tylko dodać, że odtąd już zawsze wszyscy żyli długo i szczęśliwie. Lecz dla nich prawdziwa opowieść dopiero się zaczęła. Całe ich życie w tym świecie i wszystkie przygody w Narnii były zaledwie okładką i stroną tytułową; teraz rozpoczynali wreszcie Rozdział Pierwszy Wielkiej Opowieści, jakiej nikt jeszcze na ziemi nie czytał — opowieści, która trwa wiecznie i w której każdy rozdział jest lepszy od poprzedniego.

Mały Książę i śmierć (cz. 2)

12:55 Karolina Starnawska 0 Comments

Tej nocy nie zauważyłem, kiedy wyruszył w drogę. Wymknął się bezszelestnie. Gdy udało mi się go dogonić, szedł zdecydowanym krokiem. Powiedział mi tylko:
- Ach, jesteś tu...
Wziął mnie za rękę. Jeszcze się niepokoił:
- Nie masz racji. Będzie ci przykro. Będę robić wrażenie umarłego, a to nie będzie prawda.
Milczałem.
- Rozumiesz. To bardzo daleko. Nie mogę zabrać ze sobą tego ciała. Jest za ciężkie.
Milczałem.
- To będzie jak stara, porzucona łupina. W starych łupinach nie ma nic strasznego.
Milczałem.
Powoli się zniechęcał. Lecz zrobił jeszcze wysiłek:
- To będzie ładnie. Ja też będę patrzeć na gwiazdy. Wszystkie gwiazdy będą studniami z zardzewiałym blokiem, Wszystkie gwiazdy dadzą mi pić.
Milczałem.
- To będzie takie zabawne. Ty będziesz miał pięćset milionów dzwoneczków, a ja pięćset milionów studni...
I nagle urwał, ponieważ się rozpłakał...
- To tu. Pójdę sam jeden krok naprzód.
Usiadł jednak, ponieważ bał się. Powiedział jeszcze:
- Wiesz... moja róża... jestem za nią odpowiedzialny. A ona jest taka słaba. I taka naiwna. Ma cztery nic niewarte kolce dla obrony przed całym światem.
Usiadłem, nie mogłem utrzymać się na nogach.
- Tak... to wszystko... - powiedział.
Wahał się jeszcze chwilę, później wstał. Zrobił krok. Nie mogłem się poruszyć. Żółta błyskawica mignęła koło jego nogi. Chwilę stał nieruchomo. Nie krzyczał. Osunął się powoli, jak pada drzewo. Piasek stłumił nawet odgłos upadku.

• Milczałem, 
• Milczałem, 
• Milczałem, 
• Milczałem, 
• Usiadłem, nie mogłem utrzymać się na nogach, 
• Nie mogłem się poruszyć.

Mały Książę i śmierć (cz. 2)

12:55 Karolina Starnawska 0 Comments

Tej nocy nie zauważyłem, kiedy wyruszył w drogę. Wymknął się bezszelestnie. Gdy udało mi się go dogonić, szedł zdecydowanym krokiem. Powiedział mi tylko:
- Ach, jesteś tu...
Wziął mnie za rękę. Jeszcze się niepokoił:
- Nie masz racji. Będzie ci przykro. Będę robić wrażenie umarłego, a to nie będzie prawda.
Milczałem.
- Rozumiesz. To bardzo daleko. Nie mogę zabrać ze sobą tego ciała. Jest za ciężkie.
Milczałem.
- To będzie jak stara, porzucona łupina. W starych łupinach nie ma nic strasznego.
Milczałem.
Powoli się zniechęcał. Lecz zrobił jeszcze wysiłek:
- To będzie ładnie. Ja też będę patrzeć na gwiazdy. Wszystkie gwiazdy będą studniami z zardzewiałym blokiem, Wszystkie gwiazdy dadzą mi pić.
Milczałem.
- To będzie takie zabawne. Ty będziesz miał pięćset milionów dzwoneczków, a ja pięćset milionów studni...
I nagle urwał, ponieważ się rozpłakał...
- To tu. Pójdę sam jeden krok naprzód.
Usiadł jednak, ponieważ bał się. Powiedział jeszcze:
- Wiesz... moja róża... jestem za nią odpowiedzialny. A ona jest taka słaba. I taka naiwna. Ma cztery nic niewarte kolce dla obrony przed całym światem.
Usiadłem, nie mogłem utrzymać się na nogach.
- Tak... to wszystko... - powiedział.
Wahał się jeszcze chwilę, później wstał. Zrobił krok. Nie mogłem się poruszyć. Żółta błyskawica mignęła koło jego nogi. Chwilę stał nieruchomo. Nie krzyczał. Osunął się powoli, jak pada drzewo. Piasek stłumił nawet odgłos upadku.

• Milczałem, 
• Milczałem, 
• Milczałem, 
• Milczałem, 
• Usiadłem, nie mogłem utrzymać się na nogach, 
• Nie mogłem się poruszyć.

Mały Książę i śmierć (cz. 1)

06:06 Karolina Starnawska 0 Comments

- Jesteś zabawnym stworzeniem - rzekł wreszcie - cienka jak palec...
- Ach, jestem znacznie potężniejsza niż palec króla - powiedziała żmija.
Mały Książę uśmiechnął się:
- Nie jesteś zbyt potężna... Nie masz nawet łapek... nawet nie możesz podróżować...
- Mogę cię unieść dalej niż okręt - rzekła żmija i owinęła się wokół kostki Małego
Księcia na podobieństwo złotej bransolety. - Tego, kogo dotknę, odsyłam tam, skąd przybył - dodała. Lecz ty jesteś niewinny i przybywasz z gwiazdy...

Tej nocy nie zauważyłem, kiedy wyruszył w drogę. Wymknął się bezszelestnie. Gdy udało mi się go dogonić, szedł zdecydowanym krokiem. Powiedział mi tylko:
- Ach, jesteś tu...
Wziął mnie za rękę. Jeszcze się niepokoił:
- Nie masz racji. Będzie ci przykro. Będę robić wrażenie umarłego, a to nie będzie prawda.
Milczałem.
- Rozumiesz. To bardzo daleko. Nie mogę zabrać ze sobą tego ciała. Jest za ciężkie.
Milczałem.
- To będzie jak stara, porzucona łupina. W starych łupinach nie ma nic strasznego.
Milczałem.
Powoli się zniechęcał. Lecz zrobił jeszcze wysiłek:
- To będzie ładnie. Ja też będę patrzeć na gwiazdy. Wszystkie gwiazdy będą studniami z zardzewiałym blokiem, Wszystkie gwiazdy dadzą mi pić.
Milczałem.
- To będzie takie zabawne. Ty będziesz miał pięćset milionów dzwoneczków, a ja pięćset milionów studni...
I nagle urwał, ponieważ się rozpłakał...
- To tu. Pójdę sam jeden krok naprzód.
Usiadł jednak, ponieważ bał się. Powiedział jeszcze:
- Wiesz... moja róża... jestem za nią odpowiedzialny. A ona jest taka słaba. I taka naiwna. Ma cztery nic niewarte kolce dla obrony przed całym światem.
Usiadłem, nie mogłem utrzymać się na nogach.
- Tak... to wszystko... - powiedział.
Wahał się jeszcze chwilę, później wstał. Zrobił krok. Nie mogłem się poruszyć. Żółta błyskawica mignęła koło jego nogi. Chwilę stał nieruchomo. Nie krzyczał. Osunął się powoli, jak pada drzewo. Piasek stłumił nawet odgłos upadku.

Mały Książę i śmierć (cz. 1)

06:06 Karolina Starnawska 0 Comments

- Jesteś zabawnym stworzeniem - rzekł wreszcie - cienka jak palec...
- Ach, jestem znacznie potężniejsza niż palec króla - powiedziała żmija.
Mały Książę uśmiechnął się:
- Nie jesteś zbyt potężna... Nie masz nawet łapek... nawet nie możesz podróżować...
- Mogę cię unieść dalej niż okręt - rzekła żmija i owinęła się wokół kostki Małego
Księcia na podobieństwo złotej bransolety. - Tego, kogo dotknę, odsyłam tam, skąd przybył - dodała. Lecz ty jesteś niewinny i przybywasz z gwiazdy...

Tej nocy nie zauważyłem, kiedy wyruszył w drogę. Wymknął się bezszelestnie. Gdy udało mi się go dogonić, szedł zdecydowanym krokiem. Powiedział mi tylko:
- Ach, jesteś tu...
Wziął mnie za rękę. Jeszcze się niepokoił:
- Nie masz racji. Będzie ci przykro. Będę robić wrażenie umarłego, a to nie będzie prawda.
Milczałem.
- Rozumiesz. To bardzo daleko. Nie mogę zabrać ze sobą tego ciała. Jest za ciężkie.
Milczałem.
- To będzie jak stara, porzucona łupina. W starych łupinach nie ma nic strasznego.
Milczałem.
Powoli się zniechęcał. Lecz zrobił jeszcze wysiłek:
- To będzie ładnie. Ja też będę patrzeć na gwiazdy. Wszystkie gwiazdy będą studniami z zardzewiałym blokiem, Wszystkie gwiazdy dadzą mi pić.
Milczałem.
- To będzie takie zabawne. Ty będziesz miał pięćset milionów dzwoneczków, a ja pięćset milionów studni...
I nagle urwał, ponieważ się rozpłakał...
- To tu. Pójdę sam jeden krok naprzód.
Usiadł jednak, ponieważ bał się. Powiedział jeszcze:
- Wiesz... moja róża... jestem za nią odpowiedzialny. A ona jest taka słaba. I taka naiwna. Ma cztery nic niewarte kolce dla obrony przed całym światem.
Usiadłem, nie mogłem utrzymać się na nogach.
- Tak... to wszystko... - powiedział.
Wahał się jeszcze chwilę, później wstał. Zrobił krok. Nie mogłem się poruszyć. Żółta błyskawica mignęła koło jego nogi. Chwilę stał nieruchomo. Nie krzyczał. Osunął się powoli, jak pada drzewo. Piasek stłumił nawet odgłos upadku.