Co można znaleźć na strychu? Bezimienni na lekcji

14:54 Karolina Starnawska 0 Comments

Na strychu można także bez końca czytać z dala od osób, które odbierają nam książki, bośmy już za dużo czytali. Na strychu – przebieranki w stroje dziadków, w szale i wstążki. Cóż to za muzeum marzeń – rupieciarnia na strychu! Tam różne starocie raz na zawsze zdobywają sobie miejsce w sercu dziecka. Dzięki marzeniom wstaje z martwych przeszłość rodziny, młodość dziadków i pradziadków. 

Created with Padlet

I wersja obrazkowa:

Co można znaleźć na strychu? Bezimienni na lekcji

14:54 Karolina Starnawska 0 Comments

Na strychu można także bez końca czytać z dala od osób, które odbierają nam książki, bośmy już za dużo czytali. Na strychu – przebieranki w stroje dziadków, w szale i wstążki. Cóż to za muzeum marzeń – rupieciarnia na strychu! Tam różne starocie raz na zawsze zdobywają sobie miejsce w sercu dziecka. Dzięki marzeniom wstaje z martwych przeszłość rodziny, młodość dziadków i pradziadków. 

Created with Padlet

I wersja obrazkowa:

Poezja rzeczy jest całkiem do rzeczy

06:28 Karolina Starnawska 0 Comments

źródło: http://przepisdlaciebie.pl/sites/default/files/phasephotos/2012/derelye_recept22.JPG

Kształt klucza dla chmury wyrazów nie został wybrany przypadkowo - analizowaliśmy i interpretowaliśmy Studium klucza Mirona Białoszewskiego (garść inspiracji do lekcji z tym wierszem zaczerpnęłam z Jak uczyć poezji Stanisława Bortnowskiego). Na kolejnej lekcji pojawiły się Szare eminencje zachwytu, których lekturę poprzedziłam małym pokazem, do którego posłużyły mi latarka i durszlak (niestety, nie posiadam łyżki durszlakowej...).

Poza tym czytaliśmy Muzeum Wisławy Szymborskiej, które sama dobrze pamiętam ze szkolnych lat, oraz fragment Kwiatów polskich Juliana Tuwima. Piękny fragment o szufladzie, do której przez lata wrzuca się rzeczy z pozoru do niczego nie potrzebne, zbędne. Jednak...

A gdy jej wnętrze dobrze zbadasz, 
Znajdziesz tam małe zasuszone
Serce twe, w gratach zagubione...
Więc nie wyrzucaj nic, nie sprzątaj...
Przyda, nie przyda się - niech leży.
Oszczędzaj graty przy "porządkach"
W takich szufladach i zakątkach,
Boś z każdym cząstkę życia przeżył...

Ten Tuwimowski fragment przypomniał mi scenę z jednej z ulubionych książek mojego dzieciństwa - z Pokoju na poddaszu Wandy Wasilewskiej. Dziewczęciem będąc, nie miałam pojęcia, kim była autorka, a Pokój za bardzo przypominał ukochaną Małą księżniczkę, by nawet po latach wyrzucić go z pamięci. Dodam, że fragmentu nie omawiałam na lekcji, żeby już uczniów nie męczyć tym samym tematem. Lekcji o przedmiotach i tak było więcej niż omawianych wierszy - pojawiły się ćwiczenia leksykalne, fragmenty prozy wspomnieniowej i filozoficznej, ćwiczenia redakcyjne (redagowanie opisu), film o Wisławie Szymborskiej (Chwilami życie bywa znośne). Niemniej jednak przytaczam go, może przyda się komuś :).

Wyróżnienia pochodzą ode mnie.

—Pomyśl, ile się zmieniło przez ten czas: pani Kalinowska wyjechała i wyzdrowiała, bez kwitnie, dziadek Helenki umarł, założyliśmy spółdzielnię, Adaś złamał nogę, byliśmy na wsi — wyliczała Zosia i aż się zdumiała, ile to zdarzeń i spraw zaszło od lata w ich życiu.

A świadkiem wszystkiego był pokoik na poddaszu. Kiedy przyszło do robienia porządków, do sprawdzania, co jest do wyrzucenia, a co trzeba ze sobą zabrać, wciąż trafiali na drobiazgi, które wywoływały wspomnienia.

— Patrzcie, tu w kącie guziki od kamizelki! To jak jeszcze u nas się szyło!

— O, w skrzynce papierek kolorowy — pamiętasz, Adasiu, to chyba z tych parasolek na drzewko.

. — Ignaś, tu jeszcze glinka od malowania pokoju.

— O, skorupka z jajka! To z tych, cośmy wzięli od pani Kalinowskiej!

I tak w koło. Trzeba to było wyrzucać — a robiło się żal. Bo jakby się wyrzucało cząsteczki życia, które przepłynęło w tym pokoju.

— Nie możemy przecież zabierać ze sobą śmieci — powiedziała Anka, ale i ona długo trzymała w dłoni jakąś czarną, pokruszoną łodyżkę — pewnie z tych kwiatów, którymi przybrali fotografię matki w dzień jej imienin.

Poezja rzeczy jest całkiem do rzeczy

06:28 Karolina Starnawska 0 Comments

źródło: http://przepisdlaciebie.pl/sites/default/files/phasephotos/2012/derelye_recept22.JPG

Kształt klucza dla chmury wyrazów nie został wybrany przypadkowo - analizowaliśmy i interpretowaliśmy Studium klucza Mirona Białoszewskiego (garść inspiracji do lekcji z tym wierszem zaczerpnęłam z Jak uczyć poezji Stanisława Bortnowskiego). Na kolejnej lekcji pojawiły się Szare eminencje zachwytu, których lekturę poprzedziłam małym pokazem, do którego posłużyły mi latarka i durszlak (niestety, nie posiadam łyżki durszlakowej...).

Poza tym czytaliśmy Muzeum Wisławy Szymborskiej, które sama dobrze pamiętam ze szkolnych lat, oraz fragment Kwiatów polskich Juliana Tuwima. Piękny fragment o szufladzie, do której przez lata wrzuca się rzeczy z pozoru do niczego nie potrzebne, zbędne. Jednak...

A gdy jej wnętrze dobrze zbadasz, 
Znajdziesz tam małe zasuszone
Serce twe, w gratach zagubione...
Więc nie wyrzucaj nic, nie sprzątaj...
Przyda, nie przyda się - niech leży.
Oszczędzaj graty przy "porządkach"
W takich szufladach i zakątkach,
Boś z każdym cząstkę życia przeżył...

Ten Tuwimowski fragment przypomniał mi scenę z jednej z ulubionych książek mojego dzieciństwa - z Pokoju na poddaszu Wandy Wasilewskiej. Dziewczęciem będąc, nie miałam pojęcia, kim była autorka, a Pokój za bardzo przypominał ukochaną Małą księżniczkę, by nawet po latach wyrzucić go z pamięci. Dodam, że fragmentu nie omawiałam na lekcji, żeby już uczniów nie męczyć tym samym tematem. Lekcji o przedmiotach i tak było więcej niż omawianych wierszy - pojawiły się ćwiczenia leksykalne, fragmenty prozy wspomnieniowej i filozoficznej, ćwiczenia redakcyjne (redagowanie opisu), film o Wisławie Szymborskiej (Chwilami życie bywa znośne). Niemniej jednak przytaczam go, może przyda się komuś :).

Wyróżnienia pochodzą ode mnie.

—Pomyśl, ile się zmieniło przez ten czas: pani Kalinowska wyjechała i wyzdrowiała, bez kwitnie, dziadek Helenki umarł, założyliśmy spółdzielnię, Adaś złamał nogę, byliśmy na wsi — wyliczała Zosia i aż się zdumiała, ile to zdarzeń i spraw zaszło od lata w ich życiu.

A świadkiem wszystkiego był pokoik na poddaszu. Kiedy przyszło do robienia porządków, do sprawdzania, co jest do wyrzucenia, a co trzeba ze sobą zabrać, wciąż trafiali na drobiazgi, które wywoływały wspomnienia.

— Patrzcie, tu w kącie guziki od kamizelki! To jak jeszcze u nas się szyło!

— O, w skrzynce papierek kolorowy — pamiętasz, Adasiu, to chyba z tych parasolek na drzewko.

. — Ignaś, tu jeszcze glinka od malowania pokoju.

— O, skorupka z jajka! To z tych, cośmy wzięli od pani Kalinowskiej!

I tak w koło. Trzeba to było wyrzucać — a robiło się żal. Bo jakby się wyrzucało cząsteczki życia, które przepłynęło w tym pokoju.

— Nie możemy przecież zabierać ze sobą śmieci — powiedziała Anka, ale i ona długo trzymała w dłoni jakąś czarną, pokruszoną łodyżkę — pewnie z tych kwiatów, którymi przybrali fotografię matki w dzień jej imienin.

"Krew elfów" po raz trzeci, czyli lekcje polskiego w styczniu i w lutym

03:59 Karolina Starnawska 0 Comments

Problemy, zagadnienia

1. Co to znaczy być neutralnym, czy warto być neutralnym? 
2. Jakie są źródła konfliktów, czy istnieją pokojowe sposoby ich rozwiązywania?
3. Co mówią i jak mówią książkowe postaci? Stylizacja, indywidualizacja i archaizacja; wyrazy nacechowane emocjonalnie i wulgaryzmy.
4. Edukacja Ciri - jaka była, jak wyglądałaby, gdyby w życie dziewczynki nie wkroczyła wojna?

Konteksty

"Krew elfów" po raz trzeci, czyli lekcje polskiego w styczniu i w lutym

03:59 Karolina Starnawska 0 Comments

Problemy, zagadnienia

1. Co to znaczy być neutralnym, czy warto być neutralnym? 
2. Jakie są źródła konfliktów, czy istnieją pokojowe sposoby ich rozwiązywania?
3. Co mówią i jak mówią książkowe postaci? Stylizacja, indywidualizacja i archaizacja; wyrazy nacechowane emocjonalnie i wulgaryzmy.
4. Edukacja Ciri - jaka była, jak wyglądałaby, gdyby w życie dziewczynki nie wkroczyła wojna?

Konteksty