Tajemniczy przeg艂os polski
Uwaga, uwaga, to, co za chwil臋 przeczytacie, zapewne b臋dzie dla Was czarn膮 magi膮. "Przeg艂os polski" (b臋d臋 si臋 trzyma艂a tego terminu, poniewa偶 tylko on jest definiowany w Encyklopedii szkolnej. Literatura i sauka o j臋zyku; mo偶emy przyj膮膰 - jak niekt贸re 藕r贸d艂a internetowe, czyli dost臋pne Wam wszystkim - 偶e przeg艂os polski i lechicki to to samo).
Notka jest nadspodziewanie na czasie, albowiem przeg艂os to proces fonetyczny polegaj膮cy na przekszta艂ceniu si臋 samog艂osek przednich w samog艂oski tylne. Jak podaje Encyklopedia - w okre艣lonych warunkach.
Ale czym偶e s膮 owe tajemnicze samog艂oski przednie i tylne? Na lekcjach po艣wi臋conych fonetyce w gimnazjum biedne samog艂oski s膮 poszkodowane. W og贸le si臋 o nich nie m贸wi. Uczniowie maj膮 pozna膰 jedynie r贸偶norakie upodobnienia, kt贸re dotycz膮 sp贸艂g艂osek.
Ot贸偶 ka偶da g艂oska (samog艂oska i sp贸艂g艂oska) maj膮 swoje miejsce artykulacji (czyli miejsce, gdzie s膮, hmmm... formowane). Podzia艂 na samog艂oski tylne i przednie przedstawia znany ka偶demu studentowi polonistyki tr贸jk膮t samog艂oskowy. Brakuje na nim 臋 i 膮, ale te g艂oski to jeszcze oddzielna historia, niezwykle skomplikowana...
Obrazek pochodzi z http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Trojkat-samogloskowy-benniego.png&filetimestamp=20100606021935, za艣 o samym tr贸jk膮cie mo偶na poczyta膰 tu: http://pl.wikipedia.org/wiki/Tr%C3%B3jk%C4%85t_samog%C5%82oskowy_%28Benniego%29.
Teraz cytat z Encyklopedii*:
Przeg艂os polski spowodowa艂 przej艣cie pras艂owia艅skiej samog艂oski przedniej e (powinna by膰 napisana z "daszkiem", takim, jak w j. czeskim), tzw. jat' w samog艂osk臋 a oraz samog艂oski e pochodz膮cej z pras艂owia艅skiego e w samog艂osk臋 o w pozycji przed twardymi sp贸艂g艂oskami przednioj臋zykowymi t, d, s, z, n, 艂, r. Tak偶e dawne 臋 przesz艂o w tych samych warunkach w samog艂osk臋 膮 (...).
Proces przeg艂osu dokonywa艂 si臋 w IX-X w.
Przeg艂os (czyli, m贸wi膮c prosto - zmiana sposobu wymawiania niekt贸rych samog艂osek przed okre艣lonymi sp贸艂g艂oskami) jest przyczyn膮 znanych Wam ju偶 oboczno艣ci :). Obejrzyjmy sobie przyk艂ad.
nie艣膰 - nios臋
Kiedy艣 zapewne wygl膮da艂o to tak:
nie艣膰 - *nies臋
Jednak偶e e, pod wp艂ywem s膮siedztwa twardego przednioj臋zykowego s zamieni艂o si臋 w o. St膮d oboczno艣膰 e : o, bardzo charakterystyczna dla j臋zyka polskiego.
Druga charakterystyczna oboczno艣膰 to e : a.
wieniec - wianek
Kiedy艣 zapewne:
wieniec - *wienek
Ale - e, pod wp艂ywem n zamieni艂o si臋 w a!
Inne oboczno艣ci w j. polskim to 膮 : 臋 (d膮b - d臋by), o : 贸 (wozy - w贸z), e : zera (nie dysponuj臋 tu odpowiednim znakiem...). Dwie ostatnie oboczno艣ci nie s膮 wynikiem przeg艂osu, a innego procesu fonetycznego, o kt贸rym, jak mniemam, nie chcecie ju偶 wiedzie膰.
Prosz臋 si臋 raczej skupi膰 na obowi膮zkowych upodobnieniach!!!
Wkr贸tce pomy艣l臋 o jakim艣 przycisku na blogu.
呕ycz臋 mi艂ego weekendu :).
*Encyklopedia szkolna. Literatura i nauka j臋zyku. WSiP. Warszawa 1995.
1 komentarze: